Çok kez düşünmüşümdür: Acaba niçin sa­vaşlarda kendi, ölümümüz de, başkalarının ölümü de bize evlerimizdeki ölümden çok daha az korkunç gelir? Öyle olmasaydı ordu hekimlerle, ağlayıp sızlayanlarla dolardı. Acaba niçin ölüm her yerde aynı olduğu halde köylüler ve fakir insanlar ona çok daha metin bir ruhla katlanırlar? Ben öyle sanıyorum ki bizi korkutan ölümden çok bizim, cenaze alaylarıyla, asık suratlarla ölüme verdiğimiz korkunç haldir... Çocuklar sevdiklerini bile maske takmış görünce korkarlar. Biz de öyle, insanların ve her şeyin yüzünden maskeyi çı­karıp atmalıyız. Bu paragrafta asıl anlatılmak istenen aşağıdakilerden hangisidir?

Kendi yazılarımda bile her zaman, ilk duydu­ğum, düşündüğüm şeyleri bulamam. Burada ne demek istemişim acaba derim; değiştiririm çok defa ve yitirdiğim ilk anlamın yerine ondan değersiz bir yenisini koyduğum olur. Aynı yolda bir gider, bir gelirim: Düşünce her zaman ileri götürmüyor beni; bir o yana, bir bu yana yalpalıyor, gelişigüzel. Bu paragrafa en uygun başlık aşağıdakilerden hangisi olabilir?

Kürsüde konuşanlar bilir: Konuşurken duy­dukları heyecan onları inanmadıkları şeye inandırır. Soğukkanlı, sakin zamanımızda hiç de bağlı olmadığımız bir düşünceyi öfkeli an­larımızda nasıl benimser, ne candan, ne taşkın savunuruz. Paragrafın ana fikri aşağıdakilerden hangi­sidir?

Bir gün, psikoloji dersinde öğrencilerimden rastgele on kişiyi ayağa kaldırdım. Yüzlerini sı­nıfın kapı tarafındaki duvara dönmelerini söy­ledim. Sonra: “Sınıfın kaç penceresinin olduğunu, yazı tahtasında nelerin yazılı oldu­ğunu bana söyleyin" dedim. Aldığım cevap­lardan ancak bir tanesi doğruydu. Yukarıdaki paragrafın sonuç cümlesi aşağıdakilerden hangisi olabilir?

Bunlardan başka, boş kalan saatlerinde ne yapacağını şaşırır. Sahi o saatlerde ne yapar? Eziyetsiz yemek ve refah, insan havsalasını yavaş yavaş baş aşağı eder. Böyle bir insan, dünyayı “hiçlik” içinde bir “hiç” görür ve bir eğlence olarak değerlendirir. Hiçbir şeyden sarsılmayan, ürpermeyen, korkmayan, eksik­lik ve korku duygusunu yitirmiş, yaptığı işte hedefi olmayan biri için yaşamın da yaptığı işte hedefi olmayan biri için yaşamın da an­lamı kalmaz. İyi ama ne için yaşadığı da belli değildir? Yaşamada boşluk, dünyada yalnız­lık, varlığın anlamsızlaşması, insan varlığının felsefesizliği ve bakışında somutlaşan her şeyin hiçliği... Ne korkunç! Parçada anlatılan insan için aşağıdaki yar­gılardan hangisi çıkartılamaz?

Lâkin insanoğlu zoru değil, kolayı sever. Ha­tırlamayı değil, unutmayı benimser. Yarınlarda yaşamaktansa bugünlerde cebini doldurmayı marifet sayar. Ve aldıkça almak mümkünse hiç vermemek insanoğlunun bugünkü gibi dünkü hayatının da başta gelen alışkanlığıdır. Bu paragraftan çıkarılabilecek en kapsamlı yargı aşağıdaki/erden hangisidir?

Bir kültürün bir nesilden ötekine iletilmesinde en önemli ortam ailedir. Hiçbir kimse, çevre­sinden aldığı kültürün niteliklerinden kaçıp kurtulamaz ve onu tamamen aşamaz. Kültü­rün genç nesillere aktarılmasında ailenin ye­gâne vasıta olduğunu söylemek doğru olmaz. Bu parçadan çıkarılacak en kapsamlı yargı aşağıdakilerden hangisidir?

“Her sanatkâr gibi o da sanatının ilk yıllarında tesirlere karşı hem fazlaca açık, hem de mal­zemesi, zevki ve usuller bakımından müda­fasızdır. Çünkü, eserden esere atlayarak kültür vasıtasıyla kendi kendini yaratma yo­lunda merhalelerden geçmektedir. Bu sebeple yazar, hiçleri, fikirleri ve dünya görüşü yönün­den yerli ve yabancı kaynaklara bağlıdır. Parçadaki altı çizili sözcüklerle anlatılmak istenen nedir?

Ölüm ardıma düşüp de yorulma Var git ölüm, bir zamanda yine gel Akıbet alırsın, komazsın beni Var git ölüm, bir zamanda yine gel Bu dörtlüğün konusu aşağıdakilerden hangisidir?

Sabah saatlerindeki ruhaniliği, kalbimiz ne kadar dünya ile kararsa gene duyarız. Dua etmek, içimizi Tanrı için bezemek, ellerimizi bu duru aydınlığa daldırarak, yüzümüzü, kolları­mızı, ayaklarımızı onunla yıkayarak arınmak, gökyüzüne yönelerek, en sıcak iştiyaklarımızı dile getirmek isteriz. Ne kadar çaresiz, yoksul olursak olalım, bu saatler mutlaka zenginleş­tirdiğimiz saatlerdir. Ne kadar topraksı, katı olursak olalım bu saatler hafiflediğimiz, insan olduğumuz saatlerdir, ihtiyaçlarımız bizi ne derece oyalarsa, dikkatlerimiz eşya ile olup bi­tenlere ne kadar dağılsa, bu saatler kendimize geldiğimiz hakikatımıza yaklaştığımız saatler­dir. Bu saatler bizim ışığa uyandığımız saat­lerdir. Bu parça aşağıdaki yargılardan hangisini dile getirmektedir?

Demek ki araç - amaç ilintisi pekala da gerçek sanatta uygulanabilir. Uygulanamayacak olan şekli, belirli bir duygu uyandırmak isteyip de bunu duymayan ya da tasavvur edemeyen bir sanatçının kalıplaşmış yollara başvurarak, kuru, cansız, bayat sesler vermesi halidir ki pek çok millet - vatan şiirleri, dinsel ya da po­litik duyguları kamçılamak isteyen eserler, propagandadan öteye geçemeyen roman, oyun vb. bu sınıfa iyi bildiğimiz örneklerdir. Bu parçada geçen “araç - amaç” ifadele­riyle anlatılmak istenilen nedir?

Muzibin biri, bir gün, sakallı bir adamcağıza sormuş: -Amca demiş, yatarken sakalın yorganın içinde mi kalıyor, yoksa dışında mı? Adamcağız: -Bilmiyorum, diye cevap vermiş, farkında değilim. O gece yatağına girdiğinde bakmış ki sakalı yorganın dışında duruyor. “Yahu, demiş kendi kendine, acaba sakalım her zaman böyle yor­ganın dışında mı kalırdı?” Pirelenmiş, sakalını yorganın altına sokmuş, bir süre böyle kaldık­tan sonra, aklı hep orada ya, rahat edememiş, “galiba dışında olacaktı.” demiş ve bu kez sa­kalını içeri koysa da dışarı çıkarsa da bir türlü tatmin olamamış. O geceden sonra da, “sa­kalım içerde miydi dışarda mıydı” diye sor­maktan uykuları kaçmış. Parçadaki düşünceye aşağıdaki yargılar­dan hangisi karşılık olabilir?

Bütün bunları da bir yana bırakalım ve yaza­rın, ne anlatmak istediğini dürüstçe ve doğru olarak açıkladığını kabul edelim. Yine de iki şeyi birbirinden ayırmak şarttır: Biri yazarın anlatmak istediği biri de eserin anlattığı. Ya­zarın yapmak istediği şey başka yaptığı şey başkadır. Gerçi bunlar bazen aynı olabilir. Fakat yine bu ayrımı gözden kaçırmamalıdır. Çünkü bu ikisini öğrenme yolları başkadır. Ya­zarın ne yapmak istediğini kendisinden, mek­tuplarından anılarından öğrenebiliriz; eserin ne yaptığını ya da yapmak istediğini ise eserden çıkarırız. Bu parçadan aşağıdaki yargılardan hangi­sini çıkaramayız?

Sanatı, kendi duygularını dile getirmek olarak tanımlayanlar, biliyoruz ki bu duyguların baş­kaları tarafından paylaşılmasını, sanatın tanımı bakımından önemli sayılmazlar. Onlara göre bu aktarım sanat eseri yaratıldıktan sonra meydana gelir ve sanatçı yaratırken böyle bir amaç gütmez. Onun istediği duygularını dile çevirebilmektir. Bu parçadan çıkarılacak yargı aşağıdakilerden hangisidir?

Nedir aktarım? Tolstoy duygu aktarımını açık­lamak için basit durumlardan başlıyor. Kah­kaha ile gülen birinin neşesi başkalarına da geçer, onlar da güler; ağlayan birini görürsek üzüntü duyarız. Ne var ki bu olaylar sanat sı­nıfına girmez, çünkü esnemek gibi elde olma­dan yapılan şeylerdir. Sanat ise başkalarına bir duyguyu aktarmak amacı ile girişilen bir eylemdir.” diyen bir eleştirmen için aşağıdakilerden hangisi söylenemez?

Tolstoy, büyük halk yığınlarından olduğu için kültürlü sınıfın sanatına ve böylece büyük klâ­sik eserlere karşı çıkarak halkın beğenisine göre yazılmasını tavsiye ederken sanırız ki ya­nılıyor. Kabahati kültürlü sınıfa seslenen sanat eserlerinde aramak yerine, büyük kitleyi fazla çalıştıran, öğrenme olanaklarını sağlamayan ve sanat terbiyesinden yoksun bırakan dü­zende aramak daha doğru olurdu. Bu parçaya göre Tolstoy neye karşı gel­mektedir?

Bir Paris haritası satın aldı; parmağının ucu haritanın üzerinde, başkentte, gezintilere çıkı­yordu. Bulvardan geçiyor, her köşede, sokak sıraları arasında, evleri gösteren ok kareler önünde duruyordu. Gözleri yoruluyordu. En sonunda, gözlerini yumuyordu, karanlıkta, lamba alevlerinin yelde bükülüşünü, tiyatro önlerinden büyük bir gürültüyle çevreye yayı­lan arabaların basamaklarını görüyordu. Bu parçada anlatılan kişi için aşağıdaki yargılardan hangisine ulaşılabilir?

Acaba bütün sanat eserleri gerçekten sanat­çının kendi duygularının anlatımı mıdır? Sa­natçı her zaman duygularını dile getirmeye mi çalışıyor? Bir çok sanatçının bir duygu ile işe başladığını ve bunu ifadeye çalıştığını söyle­yebiliriz. Bazı eserler böyle yaratılır; özellikle romantik devir sanatçıları için söylenebilir bir sözdür bu ve özellikle lirik şiir alanında genel­likle doğru bir görüş sayılabilir. Fakat bütün sanatçılara uygulamaya kalkıştık mı yanlış bir genellemeye koyarız. Bazı sanatçılar duygu­dan hareket etmez de bir fikirden hareket edebilir, belki tarihin akış felsefesi ilgilendirir onu, ya da bir devirdeki sosyal durumları, ko­şulları deşmek, bunlara dikkati çekmek ister. Belki okumuş olduğu bir tarih eserinde, ya da bir masalda bazı imkânlar sezer ve bundan bir oyun, bir şiir ya da roman çıkarılıp çıkarılamayacağını denemek isteyebilir. Bundan ötürü bütün sanatçıların kendi duygularını anlatmak için yazdıkları söylenemez kolay kolay. Bu parçaya göre, romantik devir sanatçı­ları için aşağıdakilerden hangisi söylenebi­lir?

Sabah saatlerindeki ruhaniliği, kalbimiz ne kadar dünya ile kararsa gene duyarız. Dua etmek, içimizi Tanrı için bezemek, ellerimizi bu duru aydınlığa daldırarak, yüzümüzü, kolları­mızı, ayaklarımızı onunla yıkayarak arınmak, gökyüzüne yönelerek, en sıcak iştiyaklarımızı dile getirmek isteriz. Ne kadar çaresiz, yoksul olursak olalım, bu saatler mutlaka zenginleş­tirdiğimiz saatlerdir. Ne kadar topraksı, katı olursak olalım bu saatler hafiflediğimiz, insan olduğumuz saatlerdir, ihtiyaçlarımız bizi ne derece oyalarsa, dikkatlerimiz eşya ile olup bi­tenlere ne kadar dağılsa, bu saatler kendimize geldiğimiz hakikatımıza yaklaştığımız saatler­dir. Bu saatler bizim ışığa uyandığımız saat­lerdir. Bu parça aşağıdaki yargılardan hangisini dile getirmektedir?

Dünyanın her yerinde değişmez sonuçları olan ilim, adeta bütün milletlerin ortak dili, ortak eseridir. (I) Biz ilim sayesinde olayları ve fikirleri çözeriz. (II) Ondan payını alanlar, saygı görürler. (III) Bütün insanların sevgisini kaza­nırlar. (IV) Hayatta bize yol gösterici olan bir­çok manevi değer vardır. (V) En önemli­lerinden bir tanesi de ilimdir. Çünkü diğer yol göstericiler kişiye, zamana, karaktere ve top­lumun yapısına göre değişebilirler. Bu paragraf iki ayrı paragrafa bölünmek is­tenirse ikinci paragraf hangi cümleyle baş­lar?

Sanatçının üstün kişiliği, hayal gücü zengin iç dünyası eserlerinde dile geldiği için, okurlar kendi kişisel hayatlarında hiçbir zaman tadamayacakları duyguları sanatçıyla paylaşmak imkânını kazanırlar... Bu paragrafın sonuna aşağıdaki cümleler­den hangisi en uygun düşer?

Halk için yazayım derken, romanın sanat yö­nüne, tekniğine hiç özen göstermemesi Gür­pınar’ın usta bir yazar olmasını engellemiş tek kelime ile onu basitliğe sürüklemiştir. Bu yüz­den bazı eleştirmenlerce küçümsenmiş ve hor görülmüştür. Ama bütün kusurlarına karşın, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın dediği gibi “Türk ro­manında hakiki konuşma Hüseyin Rahmi’yle başlar (...) Edebiyatımıza sokak onunla gir­miştir.” Gerçekten de Türk romanına İstan­bul’daki günlük yaşamın canlılığını ve sıcaklığını ilk getiren odur. Paragrafa göre, Gürpınar için aşağıdakilerden hangisi söylenemez?

Edebiyat türleri içinde en önemli politik rolü her zaman roman yüklenmiştir. Aydınlar ara­sında İnsanlarla en yakın ilişkisi olan romancı­dır. Romancıda gözlemci niteliklerinin bulun­ması gerekir; çünkü romanlarında insanları ve onların içinde yaşadıkları çevreyi dile getirmek ve bunları tanımak zorundadır. Burada, ro­mancının kafasından birşeyler uydurmadığını anımsatmak gerekir. Romancı yaratır, ama ya­ratısını gerçeğe dayandırarak, bu gerçeği güncel yaşamdan, insanlardan ve bir çevre­den çıkartarak örneğini toplumdan alarak ya­ratır. Paragrafa göre aşağıdakilerden hangisi bir romancıda bulunan özelliklerden değildir?

Yazarın yorumu ile yetinmememizin başka ne­denleri de vardır. Çoğu kere iyi bir sanat ese­rinde sanatçının farkında olmadan koyduğu şeyler bulunur. Eserin anlamı onun sandığın­dan daha zengindir. Birtakım meziyetleri var­dır ki bunları kendi düşünerek, hesaplayarak sağlamamıştır. Eleştiriciler onları meydana çı­karabilir; yeni anlamlara işaret edebilirler. Ni­tekim bütün sanat eserleri çağlar boyunca didiklenmiş, yeni yorumları yapılmış, gizli kal­mış zenginlikleri belirtilmiştir. Hamlet eleştiri­leri bu söylediğimizi doğrulayacak bir örnektir. Parçanın temel düşüncesi aşağıdakilerden hangisidir?

Richards, “Şiir psikolojik bir olaydır, bir ya­şantıdır” derken kimin yaşantısını düşünüyor? Şair kendi iç dünyasında birtakım duygulara itilerek, tavırları düzenler ve bu yaşantısını bir metin halinde dile getirir. Öyle ki, metni oku­yanlarda da şairinkine yakın bir yaşantı mey­dana gelir. Ama bu aktarım işinde iki yaşan­tının özdeş olmasını engelleyecek nedenler vardır. Sözcüklerin anlamı her okurda az çok değişik çağrışımlar uyandıracaktır, çünkü her birimiz için sözcüklerin çağrışımları farklı bağ­lamlarda yer alır. Parçanın ana düşüncesi aşağıdakilerden hangisi olabilir?

Eğer sanat, sanatçının kendi duygularını dile getirmesinden ibaretse, işlevi de budur. Sa­natçı kendisini dürten, adeta rahatsız eden, zorlayan bir takım duyguları dile getirme ihti­yacı içindedir. Bunları bir biçim verip sanat eseri halinde ifade edince rahatlar. Öfkelenen bir insanın bağırıp çağırınca rahatlaması gibi. Goethe, Genç Werther’in Istırapları eserini yazmakla marazi birtakım duygulardan nasıl kurtulup yeni bir hayata başlayabileceğini his­settiğini anılarında anlatır. Parçaya göre sanatçının eser vermekteki amacı nedir?

Bir çoğumuzun kafasında yerleşmiş yaygın bir inanç vardır. Denir ki eserin anlamını yazarın­dan daha iyi kimse bilemez; eser onun elin­den çıktığına göre eserde ne anlatıldığını, nasıl yorumlanması gerektiğini o bilir. Eserin gerçek anlamı yazarın düşündüğü anlamdır. Bu id­dianın doğru olduğunu sanmıyoruz. Yazarın anlatmak istediği ile anlattığı şey her zaman aynı olmaz. Bazen biz de konuşurken sözü­müzün yanlış anlaşıldığını görerek “Ben onu demek istemedim şunu demek istemedim” der ve meramımızı yeni baştan anlatmak için sözlerimizi değiştirerek aynı şeyi başka şe­kilde söylemek gereğini duyarız. Aşağıdakilerden hangisi paragraftaki dü­şüncelerle çelişir?

Bir kere sanatçının yaşantısı ile okuyucununki aynı olabilir mi? Unutmayalım ki sanatçının eseri meydana getirirken ki yaşantısı sadece bir duyguyu, (sevinç, keder vb.) yaşamak de­ğildir. Bunun yanı sıra yaratma sıkıntıları, zaman zaman yaptığını yetersiz bulmanın ver­diği umutsuzluk, bazen de teknik bir güçlüğü yenmenin verdiği keyif gibi okuyucunun pay­laşmadığı duygular vardır ki bunları sanatçı­nın yaşamış olduğunu okur bilemez de. Bu bakımdan okur, sanatçının yaşantısını aynen duyar, demek yanıştır; bir kısmını duyar olsa olsa ……………. Paragrafın ana düşüncesi aşağıdakilerden hangisidir?

Tolstoy’u, sanatı eğitici olarak gören diğer dü­şünürlerden ayıran bir nokta da bu eğitimin duygulara dayandırılmasıdır. Genellikle eğiti­cilik yönü bilgisel bir yöndür. Okura sanat yoluyla bazı bilgiler kazandırır; uygun örneklerle ahlâk dersi verilir ya da bazı gerçekler açıkla­nır. Tolstoy ise sanatın eğiticilik rolünü belli duyguları aşılamakta bulur, insanları duygu­larda birleştirmek suretiyle sanatın topluma yararlı olacağı kanısındadır. Bu bakımdan Tolstoy’la, insanların gözünü gerçeklere açmak isteyen Brecht, çok ayrı uçlarda yer alırlar. Paragrafa göre Tolstoy ile Brecht arasın­daki temel farklılık aşağıdakilerden hangisidir?

“Dünyamıza Amerikan edebiyatı gerekli ol­duğu kadar, Rus edebiyatı da gereklidir. Fran­sız ve Avusturya müziği kadar, Rus müziği; İtalya, İngiliz ve Sovyet filmleri kadar Japon filmleri de gereklidir. Dünyamıza Henr Moore gerekli olduğu kadar Meksika ressamları da, O’ Casey kadar Brecht de, Picasso kadar Chagall da gereklidir.” diyen bir kişi için en kapsamlı yargı aşağıdakilerden hangisi olur?

Roman bir uyduruksa da insanı, insan ger­çeklerinden büsbütün ötelere aşırdığı söyle­nemez. Ben her okuduğum romanla asıl kendime yaklaştığıma inanıyorum. Her biri çok yanlı gerçekliğimizi belli bir yandan açar bana. Neden söz ederse etsin bana beni, başkalarını, başarmayı tanıtır. Romancılar var oluşumun nedense benden gizli örtülerini bir bir kaldırır bana Balzac Eugenie Grandet’i yazmasaydı gecem gündüzüm bencillerle geçtiği halde nereden bilecektim bencilliği? Kızıl ile Kara olmasaydı benim de öz geliş­memden haberim olmayacaktı. Göste Berlingle kuzeyi dolaşmasaydım, en soğuk geçen kışları bile sevmez. Bahar gelince de toprağın coşkusuna kapılamazdım ki... Bu paragrafta özellikle vurgulanan dü­şünce aşağıdakilerden hangisidir?

“Ulusların bencilliğinden başka bir şey olma­yan içine kapalı yurtseverliğin doğurduğu so­nuçlar, kişisel bencilliğinin doğurduğu kötü­lüklerden daha az yıkıcı değildir. Böylesi bir yurtseverlik değişik memleketlerin insanlarını yalnızlaştırır, birbirinden ayırır birbirine yardım edecek yerde birbirinin gözünü çıkarmaya sü­rükler onları. Savaş dediğimiz korkunç ve kanlı canavarın babası da odur işte.” Böyle diyen bir kişi aşağıdakilerden hangi­siyle nitelendirilebilir?

…………. Sait Faik, böylece evrensel bir in­sana yönelmiştir, denilebilir bir bakıma. Fakat onların hepsi de ülkemizin insanlarıdır, bu top­lumun insanlarıdır. Yine bu insanlar belirli bir coğrafya bölgesinde yaşayan insanlardır. Bunlar Adapazarı, İzmit, Bursa çevresiyle İstanbul’da yaşayan insanlardır çoğunlukla. Düşüncenin akışına uygun olarak bu par­çanın başına aşağıdakilerden hangisi geti­rilmelidir?

“insan, yeni bir şey getirmeyeceğini bilse bile, La Fontaine’den hiçbir zaman usanmaz. Ondan söz etmek demek, doğrudan doğruya deneyden, hayatın verdiği ahlâk dersinden, ince ve derin, evrensel ve çeşitli alay yoluyla neşelendirilmiş, canlandırılmış en güzel duy­gularla daha da düzeltilip güzelleştirilmiş ha­yatın kendisinden söz etmek demektir.” Bu parçada La Fontaine’nin daha çok hangi özelliği vurgulanmaktadır?

Goethe, üç çeşit okuyucuyu birbirinden ayırı­yor ve şöyle diyor: “Üç çeşit okuyucu vardır: Birinciler, yargılamadan okuyanlar: Üçüncüler eserin tadına varmadan yargılayanlar ve orada tadına vara vara yargılayan ve yargılayarak tad alan kişiler... işte bunlar bir sanat eserini ye­niden yaratanlardır...” Bu parçada hangi tür okuyuculara karşı çı­kılmaktadır?

Bir yıl kadar oluyor; Doğu - Batı üstüne yaz­dığım eleştiriye ünlü yazar M. Cevdet Anday ağır bir cevap vermişti. Düşüncelerimi tartış­mak dururken, beni aşağılamaya, alaya al­maya hatta ezmeye yönelen bir davranışa kapılmıştı. Öfkenin balıyla beslenen bu dav­ranışı önemseyememiştim. iki nokta ilgimi çekmişti daha çok: Birinci, Anday kendisini övdüğüm kısımları es geçiyor, eleştirdiğim kı­sımları çürütmeye çalışıyordu. İkincisi, Anday, bir başka yazar kendisini Montaigne’le karşı­laştırarak övünce susuyor, fakat ben aynı kar­şılaştırmayı ters yönden yapınca kükrüyordu. Bu kurnazlıktan tuhaf bir sonuç doğuyordu: Demek ki ………….. Düşüncenin akışına uygun olarak bu par­çanın sonuna aşağıdakilerden hangisi ge­tirilmelidir?

“Yüksek yerlerin tabanı kaygan olur; buralar­daki insanların sonu ya yuvarlanmak ya da en azından gözden düşmektir. Kendi yanılgılarını herkesten sonra görmekle birlikte kendi acı­larını herkesten önce duyarlar. Kuşkusuz, yük­sek görevli kimseler kendi kendilerine yaban­cılaşırlar. Bu parçada yüksek görevlerin hangi özel­liği, özellikle vurgulanmaktadır?

Kullandığım sözcükler, her günkü sözcükler ama, hiç de aynı değil! Dizelerimde ne bir ka­fiye, ne de bir büyü bulursunuz. Bunlar sizin kendi cümleleriniz tekrar etmesini bilmediğim tek bir cümleniz yoktur! Bu çiçekler sizin çi­çekleriniz, bir de onları tanımam diyorsunuz; bu ayaklar da sizin ayaklarınız, ama bakın de­nizde yürüyorum ve deniz sularını zaferle çiğ­niyorum. Bu parçada kendinden söz eden kişi aşağıdakilerden hangisiyle nitelendirilemez?

Orhan Veli birçok genç şairin ilgisini çekmiş ama bu durum zamanla gözle görülür bir teh­likeye dönüşmüştür. Şiir deyince yalnız küçük olayların alelade bir dille anlatılması akla gelir olmuş; basitlik, sıradanlık şiirin ölçüsü olmuş­tur. Dergi sayfalarını coşkusuz, cansız, renk­siz, bütün gücü üç - beş dize içine sıkıştırdığı bir espride olan fıkramsı şiirler doldurmuştu. Aslında benim karşı olduğum Orhan Veli ve onun olağanüstü güzellikteki şiirleri değildir. Bu paragraftan çıkarılabilecek en kapsamlı yargı aşağıdakilerden hangisidir?

Yazarın romanda kendi varlığını duyurması için, kişilerini yargılaması, kendi görüşlerini bil­dirmesi, ya da dönüp okura seslenmesi şart değildir. Romancı bundan sakınsa da yine bir­çok şekillerde kendini belli eder eserinde. Bunlardan birisi her şeyi görmek ve bilmek yeteneğine sahip oluşudur. Çünkü yazar, tüm kişilerin kafasının içini okumak, duygularını şaşmaz bir kesinlikle bilmek, en gizli istekle­rinden haberli olmak gibi kimseye nasip ol­mayan tanrısal bir bilgiyle donanmıştır. Paragrafa göre bir romancıyı tanımlayacak olursak aşağıdakilerden hangisi en uygun tanımlama olur?